مبطلات روزه

« مبطلات روزه »

    نُه چيز روزه را باطل مى كند :

    1 ـ خوردن و آشاميدن .

    2 ـ جماع .

    3 ـ استمناء ، ( استمناء آن است كه انسان با خود كارى كند كه منى از او بيرون آيد ) .

    4 ـ دروغ بستن به خدا و پيغمبر صلى الله عليه و آله وسلم و جانشينان پيغمبر و معصومين عليهم السلام .

    5 ـ رساندن غبار به حلق .

    6 ـ فرو بردن تمام سر در آب .

    7 ـ باقى ماندن بر جنابت و حيض و نفاس تا اذان صبح .

    8 ـ اماله كردن با چيزهاى روان .

    9 ـ قى كردن .

و احكام اينها به ترتيب در مسائل بعدى ذكر مى شود .

 

 

خوردن و آشاميدن

    « 63 » اگر روزه دار عمدا چيزى بخورد يا بياشامد، روزه او باطل مى شود، چه خوردن و آشاميدن آن چيز معمول باشد مثل نان و آب، چه معمول نباشد مثل خاك و شيره درخت، و چه كم باشد يا زياد.

    « 64 » اگر موقعى كه مشغول غذا خوردن است بفهمد صبح شده، بايد لقمه را از دهان بيرون آورد و چنانچه عمدا فرود برد روزه اش باطل است و به دستورى كه بعدا گفته خواهد شد كفّاره هم بر او واجب مى شود.

    « 65 » اگر روزه دار سهوا چيزى بخورد يا بياشامد، روزه اش باطل نمى شود.

    « 66 » احتياط واجب آن است كه روزه دار از استعمال آمپولى كه به جاى غذا به كار مى رود خوددارى كند، بلكه اجتناب خالى از وجه نيست؛ ولى تزريق آمپولى كه عضو را بى حس مى كند يا به جهت ديگر استعمال مى شود اشكال ندارد و اجتناب از آمپولى كه معلوم نيست از قسم اول باشد يانه، لازم نيست.

    « 67 » اگر روزه دار چيزى را كه لاى دندان مانده است عمدا فرو ببرد، روزه اش باطل مى شود.

    « 68 » كسى كه مى خواهد روزه بگيرد، لازم نيست پيش از اذان دندانهايش را خلال كند؛ ولى اگر بداند غذايى كه لاى دندان مانده در روز فرو مى رود بايد خلال كند و چنانچه خلال نكند و چيزى از آن فرو رود، روزه اش باطل مى شود و اگـر هم فرو نرود باز اخلال به نيّت كرده، ولى اگر نمى داند كه غذا فرو خواهد رفت يا نه ، مستحب است خلال كند و اگر هم اتفاقا و سهوا فرو برد روزه باطل نيست.

    « 69 » جواز فرو بردن اخلاط سر و سينه، در صورتى كه در غير حال روزه امرى عادى باشد و به فضاى دهان نرسيده باشد خالى از وجه نيست و اگر به فضاى دهان رسيد و آن را فرو برد، بنابر احتياط واجب روزه را باطل مى كند.

    « 70 » اگر روزه دار به قدرى تشنه شود كه بترسد از تشنگى بميرد، مى تواند به اندازه اى كه از مردن نجات پيدا كند آب بياشامد ولى روزه او باطل مى شود امّا در ماه رمضان تا مغرب از ساير مفطرات اجتناب كند .

    « 71 » جويدن غذا براى بچه يا پرنده و چشيدن غذا و مانند اينها كه معمولاً به حلق نمى رسد، اگر چه اتفاقا به حلق برسد، روزه را باطل نمى كند و احتياط مستحب است كه اين امور را در صورت عدم حاجت و ضرورت ترك كنند.

    « 72 » انسان نمى تواند براى ضعف روزه را بخورد، ولى اگر ضعف او به قدرى است كه مشقت شديدى داشته، به طورى كه معمولاً نمى شود آن را تحمل كرد، خوردن روزه اشكال ندارد ولى اگر تا سال ديگر خوب شد بايد قضاى آن را بگيرد.

 

 

جماع

    « 73 » نزديكى روزه را باطل مى كند، اگر چه فقط به مقدار ختنه گاه داخل شود و منى هم بيرون نيايد.

    « 74 » اگر كمتر از مقدار ختنه گاه داخل شود و منى هم بيرون نيايد، روزه باطل نمى شود، ولى اگر كسى كه آلتش را بريده اند كمتر از ختنه گاه را داخل كند بطلان و عدم بطلان روزه اش، محل اشكال است .

    « 75 » اگر فراموش كند كه روزه است و نزديكى نمايد، يا او را به نزديكى مجبور نمايند ، روزه او باطل نمى شود ، ولى چنانچه در هنگام نزديكى يادش بيايد ، يا ديگر مجبور نباشد ، بايد فورا از حال نزديكى خارج شود و اگر خارج نشود ، روزه او باطل است .

 

استمناء

    « 76 » اگر روزه دار استمناء كند، يعنى با خود كارى كند كه منى از او بيرون آيد ؛ روزه اش باطل مى شود .

    « 77 » اگر بى اختيار منى از او بيرون آيد، روزه اش باطل نيست، ولى اگر عمداً كارى كند كه بى اختيار منى از او بيرون آيد روزه اش باطل مى شود، در صورتى كه بداند يا اطمينان داشته باشد كه به سبب آن كار، منى بى اختيار خارج خواهد شد.

 

دروغ بستن به خدا و پيغمبر صلى الله عليه و آله وسلم

    « 78 » اگر روزه دار به گفتن يا به نوشتن يا به اشاره و مانند اينها به خدا و پيغمبر و جانشينان آن حضرت عليهم السلام عمدا نسبت دروغ بدهد روزه او باطل است . و خالى از وجه نيست كه دروغ بستن به پيغمبران و جانشينان آنها و حضرت زهرا ، ملحق به دروغ بستن به خدا باشد و روزه را باطل كند، ولى اگر شك داشته باشد كه سخنى كذب است يا نه، و به يكى از آنان نسبت دهد، بنا بر اقوى روزه اش باطل نمى شود .

 

 

رساندن غُبار به حلق

    « 79 » رساندن غبار يا دود غليظ به حلق بنابر اظهر روزه را باطل مى كند، چه غبار چيزى كه خوردن آن حلال است مثل آرد، يا غبار چيزى كه خوردن آن حرام باشد.

    « 80 » عدم افساد روزه به وسيله غبار يا دود غير غليظ و غير جايگزين غذا و غير مقوّى خالى از وجه نيست ولى احوط اجتناب است.

    « 81 » اگر فراموش كند كه روزه است و مواظبت نكند، يا بى اختيار غبار و مانند آن به حلق برسد روزه اش باطل نمى شود.

 

فرو بردن سر در آب

    « 82 » اگر روزه دار عمدا تمام سر را در آب فرو برد، اگر چه بقيه بدن از آب بيرون باشد بنابر اقوى روزه اش باطل مى شود، ولى اگر تمام بدن را آب بگيرد و مقدارى از سر بيرون باشد، روزه باطل نمى شود . و همچنين در حالى كه مانع و حائل غليظى دور سر را فراگرفته و يا سر به چيزى آغشته شده كه مانع از رسيدن آب به آن باشد، فرو بردن تمام سر در آب، بنا بر اظهر روزه را باطل نمى كند.

    « 83 » اگر نصف سر را يك دفعه و نصف ديگر آن را دفعه ديگر در آب فرو برد ؛ بنا بر اظهر روزه اش باطل نمى شود .

    « 84 » فرو بردن سر در آب مضاف، بنابر احوط روزه را باطل مى كند.

    « 85 » اگر روزه دار بى اختيار در آب بيفتد و تمام سر او را آب بگيرد، يا فراموش كند كه روزه است و سر را در آب فرو برد، روزه او باطل نمى شود.

    « 86 » اگر فراموش كند كه روزه است و سر را در آب فرو برد، يا ديگرى به زور سر او را در آب فرو برد؛ چنانچه در زير آب يادش بيايد كه روزه است، يا آن شخص دست خود را بردارد، بايد فورا سر را بيرون آورد و چنانچه بيرون نياورد، روزه اش باطل مى شود.

 

 

باقى ماندن بر جنابت ، حيض و نفاس تا اذان صبح

    « 87 » اگر جنب عمدا تا اذان صبح غسل نكند، روزه اش باطل مى شود و كسى كه وظيفه او تيمم است اگر عمدا تيمم ننمايد، روزه اش باطل است و حكم قضاى روزه ماه رمضان بعدا خواهد آمد.

    « 88 » اگر در روزه واجبى كه مثل روزه ماه رمضان وقت آن معين است ، تا اذان صبح غسل نكند و تيمّم هم ننمايد ، ولى از روى عمد نباشد، مثل آن كه ديگرى به اجبار نگذارد غسل و تيمم كند و ناچار شود ، روزه اش صحيح است ؛ ولى در صورت فراموش كردن ، روزه ماه رمضان باطل است .

    « 89 » كسى كه جنب است و مى خواهد روزه واجبى بگيرد كه وقت آن معين است مثل روزه رمضان، اگر عمدا غسل نكند تا وقت تنگ شود، بايد با تيمم روزه بگيرد و روزه او بنا بر اظهر صحيح است.

    « 90 » كسى كه در شب ماه رمضان يا روزه واجب معين ديگرى، براى هيچ كدام از غسل و تيمم وقت ندارد، نبايد خود را جنب كند، و همچنين است بنا بر اظهر اگر فقط براى تيمم وقت دارد، و اگر معصيت كرد و خود را جنب نمود، روزه اش با تيمم بنا بر اظهر صحيح است.

    « 91 » كسى كه در شب ماه رمضان يا روزه واجب معين ، جنب است و مى داند كه اگر بخوابد تا صبح بيدار نمى شود، در صورتى كه در نخوابيدن عسر و حرج براى او نباشد، نبايد بخوابد مگر بعد از غسل؛ و چنانچه بخوابد و تا صبح بيدار نشود، روزه اش باطل است و قضا و كفاره بر او واجب مى شود.

    « 92 » هرگاه جنب در شب ماه رمضان يا روزه واجب معين بخوابد و بيدار شود، اگر اطمينان به بيدار شدن پيش از اذان صبح براى غسل را ندارد، بايد نخوابد اگر چه احتمال بدهد كه اگر دوباره بخوابد پيش از اذان صبح بيدار مى شود.

    « 93 » كسى كه در شب ماه رمضان يا روزه واجب معين جنب است و مى داند يا اطمينان دارد كه اگر بخوابد پيش از اذان صبح بيدار مى شود، چنانچه تصميم داشته باشد كه بعد از بيدار شدن غسل كند و با اين تصميم بخوابد و تا اذان خواب بماند، بايد روزه بگيرد و روزه اش صحيح مى باشد.

    « 94 » كسى كه در شب ماه رمضان يا روزه واجب معين جنب است و مى داند يا احتمال مى دهد كه اگر بخوابد پيش از اذان صبح بيدار مى شود، چنانچه نخواهد بعد از بيدار شدن غسل كند، يا ترديد داشته باشد كه غسل كند يا نه، در صورتى كه بخوابد و بيدار نشود، روزه اش باطل است و قضا و كفّاره لازم است.

    « 95 » اگر جنب در شب ماه رمضان يا روزه واجب معين بعد از جنب شدن خوابيد و بيدار شد، در صورتى كه اطمينان دارد كه اگر دو مرتبه بخوابد قبل از اذان صبح بيدار مى شود خوابيدن دفعه دوم بر او حرام نيست ولى خلاف احتياط است ؛ و اگر دوباره خوابيد و بيدار نشد، بايد قضاى آن را بگيرد و بنا بر احتياط واجب كفاره هم بدهد و اگر بيدار شد باز دفعه سوم خوابيد و تا اذان صبح بيدار نشد قضاى آن روز را بايد بگيرد و وجوب كفّاره مطابق احتياط بلكه اقوى است.

    « 96 » خوابى را كه در آن محتلم شده خواب اول حساب نمى شود، بلكه اگر از آن خواب بيدار شود و دوباره بخوابد خواب اول حساب مى شود.

    « 97 » اگر روزه دار در روز محتلم شود ، واجب نيست فورا غسل كند .

    « 98 » هرگاه در ماه رمضان بعد از اذان صبح بيدار شود و ببيند محتلم شده، اگر چه بداند پيش از اذان بوده، روزه او صحيح است.

    « 99 » كسى كه مى خواهد قضاى روزه رمضان را بگيرد، هرگاه تا اذان صبح جنب بماند، اگر چه از روى عمد نباشد بنا بر اظهر روزه او باطل است و در صورتى كه وقت گرفتن روزه قضا طورى تنگ است كه اگر روزه اش باطل باشد ديگر فرصتى براى گرفتن روزه قضا ندارد، احتمال دارد ملحق به روزه ماه رمضان باشد.

    « 100 » اگر زن در ماه رمضان پيش از اذان صبح از حيض يانفاس پاك شود و عمدا غسل نكند، يااگر وظيفه او تيمم است عمدا تيمم نكند، روزه اش باطل است. و وجوب كفاره خالى از وجه نيست.

    « 101 » اگر زن نزديك اذان صبح از حيض و نفاس پاك شود و براى هيچ كدام از غسل و تيمم وقت نداشته باشد، يا بعد از اذان بفهمد كه پيش از اذان پاك شده؛ روزه او صحيح است.

    « 102 » اگر زن بعد از اذان صبح از خون حيض يا نفاس پاك شود، يا در بين روز خون حيض يا نفاس ببيند، اگر چه نزديك مغرب باشد، روزه او باطل است.

    « 103 » اگر زنى كه در حال استحاضه است غسلهاى خود را به تفصيلى كه در احكام استحاضه گفته شد بجا آورد، روزه او صحيح است، و بى وجه نيست كه صحت روزه او مشروط به انجام غسلى باشد كه بايد براى نماز صبح انجام دهد، ولى بنا بر اظهر غسل نمازهاى مغرب و عشاى شب گذشته و شب آينده در صحيح بودن روزه او شرط نيست، و بنا بر احتياط واجب مستحاضه متوسطه هم مثل كثيره ، انجام غسلى كه بر او واجب است در صحيح بودن روزه اش شرط است ولى وضوى واجب بر مستحاضه قليله، شرط صحت روزه نيست.

    « 104 » در تمام مواردى كه غسل واجب است، اگر نتوانست غسل كند، وجوب تيمّم خالى از وجه نيست ، و بنا بر احتياط واجب بعد از تيمّم بايد تا اذان صبح بيدار بماند.

 

اِماله كردن

    « 105 » اماله كردن با چيز مايع اگر چه از روى ناچارى و براى معالجه باشد ، بنا بر اظهر روزه را باطل مى كند .

 

قِى كردن

    « 106 » هرگاه روزه دار عمدا قى كند، اگر چه به واسطه مرض و مانند آن ناچار باشد، روزه اش باطل مى شود، ولى اگرسهوا يا بى اختيار قى كند اشكال ندارد، ولى نبايد آن را عمداً فرو ببرد .

    « 107 » اگر روزه دار بتواند از قى كردن خوددارى كند، چنانچه براى او ضرر و مشقت نداشته باشد، بايد خوددارى نمايد.

    « 108 » اگر يقين داشته باشد كه به واسطه آروغ زدن، چيزى از گلو بيرون مى آيد، نبايد عمدا آروغ بزند ولى اگر يقين نداشته باشد اشكال ندارد.

    « 109 » اگر آروغ بزند و بدون اختيار چيزى در گلو يا دهانش بيايد، بايد آن را بيرون بريزد و اگر بى اختيار فرو رود، روزه اش صحيح است. و در صورت فرو بردن عمدى ، روزه اش باطل ، و قضا و كفّاره بر او واجب مى شود .

    « 110 » اگر روزه دار با علم و عمد قصد انجام فعلى را بنمايد كه روزه را باطل مى كند، روزه اش باطل است ولى كفاره ندارد.

RSS