وقتى تأمّل مى‏كنيم مى‏بينيم همه‏ ى قضاياى امام حسين ـ عليه‏السّلام ـ در يك روز واقع شد و وقتى مردم كوفه و بصره از قضيّه ‏ى قتل آن حضرت ـ عليه ‏السّلام ـ مطّلع شدند، ناراحت شدند و از ابتلاى آن حضرت و شهادت و اسارت اهل بيت ـ عليهم ‏السّلام ـ ، خدا مى‏داند كه اهل ايمان چه قدر ناراحت بودند، به حدّى كه گويا باورشان نمى‏شد.
در طول اين مدّت دل اهل ايمان خون بود. امّا ما بيش از هزار سال است كه گرفتاريم و حضرت حجّت ـ عجّل‏اللّه‏تعالى‏فرجه‏الشّريف ـ گرفتار است و دشمن‏ها نمى ‏گذارند بيايد و او را حبس كرده ‏اند. آيا حبسى از اين بالاتر كه نتواند خود را در هيچ آبادى نشان دهد و خود را معرّفى كند!
در اين ما فوق هزار سال كه آن حضرت در زندان است، خدا مى‏داند كه قلوب اهل ايمان چه قدر خون است. آيا شايسته است كه حضرت غائب ـ عجّل ‏اللّه ‏تعالى ‏فرجه ‏الشّريف ـ در مصايب و گرفتارى شبيه قضيّه‏ ى حسين بن على ـ عليه‏السّلام ـ به اين مدّت طولانى گرفتار باشد و ما برقصيم و شادى كنيم؟!