وقتى احوال علماى سلف را ملاحظه مى‏كنيم، خيلى از وضع و حال خود خَجِل مى ‏شويم؛ زيرا مى‏بينيم آنان با سن و سال كمتر به مقاماتى رسيدند كه قابل بيان نيست. علت عمده‏ ى آن اين است كه آن‏ها در مقام علم و عمل فوق العاده بودند. كجا رفتند آن فوق العاده‏ ها كه يكى از آنها هم پيدا نمى ‏شود؟!
استاد ما(1) ـ قدّس ‏سره ـ مى‏ فرمود : آقا ميرزا محمّدتقى شيرازى ـ قدّس‏ سره ـ فوق العاده بود، مرحوم حاج آقا حسين قمى ـ قدّس‏ سره ـ هم مثل استاد ما ـ قدّس ‏سره ـ معتقد بودند كه ايشان حتى از آقا سيّد محمّدكاظم يزدى و آخوند خراسانى ـ رحمهم االلّه‏ ـ اعلم بوده است، مى‏ فرمودند: اين‏ها ـ يعنى سيّد و آخوند ـ اَحْضَر(2) بودند، ولى او اعلم بود.

البته هر كسى درسش را نمى‏پسنديد، زيرا مثل مباحثه بود. استاد ما ـ قدّس‏سره ـ مى‏فرمود: هفت سال روزى دو درس مكاسب را ـ شايد از اول مكاسب محرّمه تا آخر خيارات ـ نزد ايشان خوانديم. و استاد ما ـ قدّس‏سره ـ نيز از اوّل بيع تا آخر خيارات را در مدّت چهارده سال بيان فرمود.
آرى، زحمات آنان در علم و تعليم و تعلّم ربطى به ما ندارد، مثل اين كه عاشق علم بودند!
مرحوم آقا ضيا عراقى را در كوچه ديدم، در حالى كه يكى از دست‏هايش را بر روى ديگرى مى‏گذاشت. گويا درباره‏ى مطلبى فكر مى‏كرد و مى‏خواست مطلب را بر سر كرسى بنشاند. همه چيز حتّى رياست و مرجعيت را كنار گذاشته بودند، و فقط به تعليم و تعلّم اهميت مى‏دادند!
 

2. آقا شيخ محمّد حسين اصفهانى معروف به كمپانى ـ رحمه‏اللّه‏ ـ .
3. حضور ذهن بيشترى دارد.