آن مرحوم در خوابِ موافق اعتبار، گفت:
همه كارهاى ما ردّ شد و مورد قبول درگاه حضرت حقّ قرارنگرفت و به ما گفتند:
 « در كارها محتاط نبودى، تقليد هم نمى‏ كردى؛ و در وقت اجتهاد نيز دقّت كافى در استنباط نداشتى، حتّى زيارت حضرت سيّد الشّهدا ـ عليه‏السّلام ـ را با آن عظمت قبول نكردند و گفتند:
آن وقتى كه از افراد عادى بودى زيارتت مثل ديگران و نظيرانعام و بهايم بود،و آن زمان كه معرفت به حق ما پيدا كردى، براى خدا نبود و تنها براى حفظ عنوان و شخصيّت خود زيارت مى‏ كردى. »

وى مى ‏گويد: به هر حال كاملاً محكوم ملايكه شديم، ولى مرواريدى به من دادند تا بفروشم، گفتم: اين چيست؟ گفتند: هنگام پياده روى به سوى زيارت كربلا خسته شده بودى، با خود گفتى: آيا مثل منى بايد پياده برود؟! بعد از آن فكر كردى و گفتى: « أَلْحَمْدُللّه‏ِِ » اين گوهر، همان حمد مى‏باشد.

خلاصه: انسان بايد انواع و اقسام مختلف كارهاى خير را استقصا كند و از هر راهى توانست خود را در آن ثبت نام كند و لو به اندازه‏ى نخود باشد، كه روزى به همان يك نخود محتاج مى‏شويم.