كارى كه به عابس(1) ـ رحمه ‏اللّه‏ ـ نسبت مى‏ دهند كه در روز عاشورا در ميدان جنگ زره را انداخت و لخت شد(2) سهل است؛ زيرا تمام اصحاب و خود آن حضرت «مُسْتَميت» و طالب مرگ و شهادت بودند و مى ‏دانستند كه كار تمام است و تنها مسأله ‏ى مردن و شهادت در ميان بود. و عقلاى عالم در چنين مواضعى از خواسته ‏ى خود دست بر مى ‏دارند، يعنى يا تسليم مى ‏شوند و يا فرار مى‏ كنند، مگر اين كه رابطه ‏ى دينى و باعث و رادع(3) مذهبى و الهى داشته باشند، چنان كه اصحاب سيّدالشّهدا ـ عليه‏السّلام ـ در كربلا چنين بودند و مرگ نزد آن‏ها «أَحْلى مِنَ الْعَسَلِ»(4)؛ (شيرين‏تر از عسل) بود. آيا مى‏شود گفت اين جمله خلاف واقع است؟!

1. عابس بن ابى شبيب شاكرى ـ رحمه‏اللّه‏ ـ از اصحاب سيّد الشهداء ـ عليه‏السّلام ـ . ر.ك: جامع الرواة، ج 1، ص 425.
2. يعنى كلاه خود و زره خود را به كنارى انداخت: «أَلْقى دِرْعَهُ وَ مِغْفَرَهُ.» ر.ك: بحارالانوار، ج 45، ص 29؛ لواعج الشجان، ص 159.
3. انگيزه.
4. كلمات الامام الحسين ـ عليه‏السّلام ـ ، ص 402، به نقل از قاسم بن حسن ـ عليهماالسّلام ـ .