مرد سياه پوستى در بغداد نوكر آقايى بود، به نجف نزد اساتيد اخلاق آن‏جا رفت. وقتى برگشت يا وقتى كه شخصى او را ملاقات كرد، به او گفت: از آقايان نجف چه ديدى و آن‏ها چه داشتند كه ما را ترك كردى؟ گفت: در ميان آن‏ها كسانى هستند كه اگر عقرب را روى دستشان بگذارى، آن‏ها را نمى‏گزد. گفت اگر در دست تو بگذاريم اثر نمى‏كند؟ گفت: شايد. آن‏گاه دستور داد عقرب هفت دنده‏ى قهوه ‏اى يا سياهى را آوردند و روى دست نوكر سياه گذاشتند، عقرب مكرّر روى دست او بالا و پايين رفت و آمد، و هيچ در او اثر نكرد.
كرامات انسان از اين ها بالاتر است. قرآن از زبان حضرت عيسى ـ عليه‏السّلام ـ مى‏فرمايد:
«وَأُبْرِئُ الاْءَكْمَهَ وَالاْءَبْرَصَ وَأُحْىِ الْمَوْتَى بِإِذْنِ اللَّهِ»(1)

نابينا و شخص مبتلا به پيسى را بهبودى مى‏بخشم و مردگان را به اذن خدا زنده مى‏كنم.
و نيز مى‏فرمايد:
«وَأُنَبِّئُكُم بِمَا تَأْكُلُونَ وَمَا تَدَّخِرُونَ فِى بُيُوتِكُمْ»(2)
شما را از آن چه مى‏خوريد و در خانه‏هايتان اندوخته مى‏كنيد مطّلع مى‏سازم.
همه‏ى اين ها به اذن اللّه‏ است.
خدا مى ‏داند كه آثار و منافع وجودى انسان تا چه حدّ است. خدا كند گرمى باطنى و انس باطنى به قرآن و دين و مقدّمات و لوازم ديندارى داشته باشيم، و كتاب و عترت ما را كافى باشد تا حقّانيّت دين نزد ما يقينى گردد، هم خودمان يقين داشته باشيم، و هم قابليّت داشته باشيم كه ديگران را از اهل يقين كنيم.

1. سوره‏ى آل عمران، آيه‏ى 49.

2. همان.