اهالى روستاهاى اطراف نجف، بلكه همه‏ى عرب‏ها، تنها سند و مدركى كه به همديگر مى‏دادند، اين بود كه مى‏گفتند:
«كَفِيلُكَ أَبُوالْحَسَنِ عَلِىّ ـ عليه‏السّلام ـ .» 
ابوالحسن على ـ عليه‏السّلام ـ وكيل و كفيل تو باشد.
و اين تنها دفتر ثبت و سند و محضر آن‏ها بود! نقل مى‏كنند: شخصى از شخصى طلبكار بود، به نزد بدهكار آمد و طلبش را مطالبه كرد، بدهكار انكار كرد، طلبكار به بدهكار گفت:

بيا برويم نجف و سوگند ياد كنيم. آمدند به ايوان طلا و روبروى ضريح حضرت امير ـ عليه‏السّلام ـ سوگندش داد و او هم قسم خورد كه طلبكار نيستى، در همان لحظه صورتش سياه شد!
خيلى ديده يا شنيده شده است كه عوام به حرم حضرت ابوالفضل ـ سلام ‏اللّه ‏عليه ـ يا حضرت امير ـ عليه ‏السّلام ـ آمده‏اند و با توسل به آن‏ها فورا حاجتشان را گرفته ‏اند.