يك طبيب نصرانى ـ كه با ميزبان خود از بغداد براى عيادت و معاينه ‏ى يكى از بزرگان، به نجف آمده بود، چون ميزبان، رسم نجفى ‏ها را مى‏دانست كه در آن وقت اگر بچّه‏ ها مى ‏فهميدند كه كسى نصرانى يا يهودى است، خدا مى ‏داند چه بلاهايى به سر او مى ‏آوردند، پيوسته به طبيب مى‏گفت:
 وقتى معالجه تمام شد، زود به بغداد برگرديم و نمى ‏توانست علّت نماندن در نجف را براى او بيان كند؛ ولى از سوى ديگر آن طبيب مجذوب قبّه و بارگاه حضرت امير ـ عليه‏السّلام ـ شده بود و نمى ‏توانست به ميزبان خود اظهار كند .

 مى ‏گفت: علّت اين كه آقايان علما بيشتر به حبس بول مبتلا مى ‏شوند، آن است كه بر وضو محافظت مى‏ كنند؛ ولى طبيب ديگر نصرانى در كوفه يا بغداد به عيادت مريضى رفته بود و ديده بود بيمار وقت عصر پيش از آن كه نمازش قضا شود، در كنار نهر فرات يا دجله وضو گرفت و به نماز ايستاد، به او گفت: شما مسلمان‏ ها مى ‏گوييد ما دروغ نمى ‏گوييم، پس چرا تو به من دروغ گفتى؛ زيرا وقتى كه از تو پرسيدم: ورزش مى‏كنى؟ گفتى: نه خير، و حال اين كه الآن ديدم در كنار نهر ورزش مى ‏كردى؟! آن شخص بيمار گفت: ورزش نبود، اين يكى از مراسم دينى و مذهبى و عبادت ما بود كه انجام دادم، و هر روز سه بار آن را تكرار مى‏ كنيم. طبيب پرسيده بود: چرا آب به صورت خود زدى و دست‏هايت را شستى؟ گفت: آن هم وضو، و شرط صحّت و قبولى آن عبادت است. طبيب در جواب گفته بود: آب ريختن در وقت صبح بر روى صورت، پيشانى و نيز روى آرنج‏ها، كار شير كاكائو را مى ‏كند و براى نشاط و سلامتى انسان نافع است.