اگر درست به قرآن عمل مى‏كرديم، با عمل خود ديگران را جذب مى‏كرديم؛ زيرا مردم غالبا ـ به جز عدّه‏ى معدود ـ خواهان و طالب نور هستند، و آنان كه به اسلام و قرآن نگرويده‏اند، قاصرند و نور به آن‏ها عرضه نشده است. اين گونه افراد به اعمال ما و رفتار ما نگاه مى‏كنند، كه در ظاهر خوب، و در باطن بد است و زير و روى آن با هم تفاوت دارد!
اگر راست مى‏گوييم كه قرآن سلاح است، پس چه احتياج به سلاح ديگر؟ اگر به قرآن عمل مى ‏شد، آيا اين همه بين مسلمانان جنگ و خونريزى واقع مى ‏شد؟!

 با قيمت نفت سلاح تهيّه مى ‏كنيم و به جان هم مى‏افتيم و برادركشى مى‏كنيم! عمل به قرآن، يعنى اين كه از ظالم كناره‏گيرى كنيم و ظالم را لعن كنيم و از او تبرّى بجوييم ولى عموم ما مسلمانان، يا خود ظالم هستيم، و يا با ظالم هم‏پيمانيم!
بنى اميه و بنى عباس حدود پانصد سال حكومت كردند، با آن همه جنايات و ظلم كه آن‏ها نسبت به على و اولاد على و ذرّيّه‏ى رسول اللّه‏ ـ صلّى‏اللّه‏عليه‏وآله‏وسلّم ـ روا داشتند باز هم ما مسلمانان آنان را قبول مى‏كنيم و دوستشان داريم، و با اين حال، مدّعى هستيم كه عمل به قرآن مى‏كنيم، و از «حَسْبُنا كِتابُ اللّه‏ِ»(1)؛ (كتاب خدا براى ما بس است) دم مى‏زنيم، لذا در زمان ظهور دولت حقّ و حضرت حجت ـ عجّل‏اللّه‏تعالى‏فرجه‏الشّريف ـ اول به حساب همين مدّعيان عمل به قرآن مى‏رسند؛ زيرا اين‏ها از كفار معاندترند. و نصارى چون مى‏بينند حضرت مسيح ـ عليه‏السّلام ـ به آن حضرت اقتدا مى‏كند، از آن حضرت متابعت مى‏كنند و زودتر از ديگران به اسلام و حضرت مهدى ـ عجّل‏اللّه‏تعالى‏فرجه‏الشّريف ـ مى‏گروند.

1. بحارالانوار، ج 22، ص 473 و 474؛ شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، ج 2، ص 55؛ ج 6، ص 51؛ ج 11، ص 49؛ ج 12، ص 87.