حضرت رسول اكرم ـ صلّى ‏اللّه‏ عليه ‏و آله ‏و سلّم ـ يا يكى از پيغمبران گذشته(1) ـ عليهم ‏السّلام ـ با اصحاب خود در بيابان، از تپّه ‏اى بالا مى ‏رفتند و اصحاب با صداى بلند تكبير و تهليل مى‏ گفتند ، آن حضرت فرمود:
«أَرْجِعُوا أَصْواتَكُمْ، فَإِنَّهُ قَرِيبٌ سَمِيعٌ، فَإِنَّكُمْ لا تُنادُونَ بَعِيدا وَ لا أَبْكَمَ.»(2) آهسته بگوييد، زيرا خدا نزديك و شنوا است، شما كه خداى دور و يا ناشنوا را صدا نمى‏زنيد. 
در اسلامبول، خطيبى بعد از خطبه و ترغيب به جنگ و اين كه اميرالمؤمنين «رشاد»، «قامَ بِنَفْسِهِ إِلَى الْجِهادِ.»؛ (خود در جبهه ‏ى جنگ حضور به هم رسانيده است.)

براى نصرت اسلام و پيروزى مسلمان‏ها دعا كرد، و اهل مجلس مثل صداى زنبور آمين گفتند، نه با صداى بلند و نه خيلى آهسته، بلكه با صداى متوسط. در قرآن كريم هم مى‏فرمايد:
«وَ لاَ تَجْهَرْ بِصَلاَتِكَ وَ لاَ تُخَافِتْ بِهَا وَ ابْتَغِ بَيْنَ ذَ لِكَ سَبِيلاً »(3) نه نمازت را بلند بخوان، و نه آهسته [و با صداى بدون جوهره]، بلكه راهى  بين آن دو را بجوى [صداى متوسّط] .
در روايات نيز بنده نديده‏ام كه صداى بلند مطلوب باشد، بلكه عكس آن را ديده‏ام.
آيا با اين كه عده‏اى در زير آتش هستند ـ چه در ايران و چه در عراق؛ چون امام زمان ـ عجّل ‏اللّه ‏تعالى ‏فرجه ‏الشّريف ـ دوستانش را با اين شناسنامه ‏هايى كه داريم ايرانى، عراقى و... نمى‏بيند و نمى ‏شناسد، بلكه با ديد ديگرى به شيعيان نظر دارد ـ آيا با اين وضع، حالى براى ما باقى مى‏ماند، و آيا ما واقعا از گرفتارى آن‏ها ناراحتيم و براى آن‏ها دعا مى‏كنيم؟ با اين كه خداوند سبحان مى‏فرمايد: «فَلَوْلاَآ إِذْ جَآءَهُم بَأْسُنَا تَضَرَّعُواْ»(4) پس اى كاش آن هنگام كه سختى و بلايى از سوى ما به آن‏ها مى‏آمد، تضرّع مى‏كردند!
آيا با اين همه بلاها از خارج و داخل، مى‏شود دعا كرد؟ اگر حسابمان را با خدا تصفيه مى‏كرديم، حساب‏هاى ديگر تصفيه و اصلاح مى‏شد.

1. ترديد از نگارنده است.
2. مشابه: وسائل الشيعة، ج 7، ص 164؛ ج 15، ص 90؛ ج 4، ص 1189 و... المجموع، ج 3، ص 487؛ ج 4، ص 395؛ ج 8، ص 113؛ ج 19، ص 288 و...
3. سوره‏ى اسراء، آيه‏ى 110.
4. سوره‏ى انعام، آيه‏ى 43.