در روايت، پيرامون اوصاف قرآن آمده است: «لا تَفْنى عَجآئِبُهُ.»(1) شگفتى‏ هاى آن پايان‏ناپذير است.
هم چنين در آيه‏ ى شريفه مى‏فرمايد
: «وَ نَزَّلْنَا عَلَيْكَ الْكِتَـبَ تِبْيَـنًا لِّكُلِّ شَىْ‏ءٍ»(2) قرآن را بر تو فرو فرستاديم، تا بيانگر هر چيز باشد.
بعد از اين تعبير ديگر چيست؟!

كسى كه اين مطلب را كه قرآن «تبيانُ كُلِّ شَىْ‏ءٍ» است دنبال كند، عجايب و غرايب مى ‏بيند، ولى متأسّفانه ما ضعيفيم و مى ‏ترسيم كه اگر تفأُّل به قرآن بزنيم بلايى به سرمان بيايد! نمى ‏دانيم كه اگر آن بلا نمى ‏آمد، بلاهاى ديگر بدتر از آن بر سرمان مى ‏آمد.

1. بحارالانوار، ج 2، ص 284؛ ج 89، ص 27؛ احتجاج، ج 1، ص 261؛ ارشاد القلوب، ج 1، ص 8؛ اعلام الدّين، ص 102؛ شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، ج 1، ص 288؛ غرر الحكم، ص 110، و 111؛ كشف اليقين، ص 189؛ نهج البلاغه، ص 61.
2. سوره‏ى نحل، آيه‏ى 89.