منتخبی از اشعار سروده شده توسط آیت الله العظمی بهجت قدس سره الشریف
 

هر كه ديد از آل پيغمبر(صلى الله عليه وآله وسلم) اثر *** جاى پاى جمله شان بگذاشت سر
شربتى كَاز دستشان نوشيده شد *** تا ابد شيرينى اش در كام بُد
شربت ديگر كسان، فرداست زَهْر *** بدءِ آن خير و نهايت شرّ و قَهْر
  
قلب اگر مِرْآة شد، مَرْئِىّ بديد *** چون مُجَرَّد هست ما فِى الْغَيْب ديد
«كُلُّ شَىْء هالِكٌ إلاّ وَجْهَهُ» *** آن بداند، كاوست با «هُو» روبرو
  
از تنفّس پى به صاحب مى برى *** قطع آن ديدى زِعبرت بگذرى
اى خدا! واضحْ مرا مشكل مدار *** مشكلاتِ دَهْر بر من سَهْل دار
چون كه در دستِ تو باشد كُنْ فَكان *** چون به ديگر سو رَوَم در هر زمان؟
گر فراموشم بدارى خويش را *** يادِ چيزى كى كند دردم دواء؟
از مناجاتم اگر كردى برون *** كى سعيدم مى نمايى از درون؟
گر به من كردى جهنّم را محلّ *** گويم: اى اهل جهنّم! لاحِيَل
من خدايى غير حقّ نشناختم *** با شماها در جهان ننواختم
دوست بودم با همه يارانِ حقّ *** دشمن بدكار و بددارانِ حقّ
روسياهى در عمل اين جا براند *** نقطه ى بيضاء من در جا بماند
گرچه من اين جا سيه رو آمدم *** متّصل با حَبْلِ مولايم شدم
من نگفتم: روسفيدم در جهان *** نامه ام نَبْوَد سيه با اين و آن
صاحبِ وُدّى بُدم چون مو دقيق *** همچون بودم با اَوِدّائش رفيق
چشم من با دشمنان، روحم لطيف *** من نبودم خارِ رَهْ سر هر شريف
حاليا! در دوزخم بگذاشتى *** ساقيا ! هر تلخ، شيرين داشتى
چون ز دستت آبريزى بنگرم *** بنگرم دست تو، آبش ننگرم
گفت لقمان: تلخ، شيرين شد مرا *** چون ز دستِ مُنْعِمَم ديدم وُرا
ناخنى از دست تو در لقمه اى *** گر ببينم باشد اَحْلى طُعْمه اى
چند پرسى: تلخ بُد يا خوشگوار؟ *** نيست تلخ ار مى رسد از دست يار
گرچه در يارى دروغم داخل است *** با دروغِ دوستان كَالْغافِل است
گر بگويى: دوستى كامل نبود *** گويمت، سلمان و بُوذْر دلْ كه بود؟
گر بگويى مثل بد، گه داشتى *** گويمت: تَوّابيش بگذاشتى
  
نور باران مى كند وقتِ ظهور *** عزّت ايمان و ذُلِّ قومِ بُور
گر نبودى اصلِ اَخْبارش ز غيب *** بود ممكن عُمْرِ خِضْرش(عليه السلام) سَلْبِ رَيْب
او بُوَد ايمانيان را دادرس *** شيطنت، سُفيانيان را دادرس
مُسْتَغيثا ! گر بخوانى با يقين *** لطف او، دستت بگيرد راستين
هر زمان پُر مى شود از لطف و مِهْر *** يك كتابى گر نگويى بود سِحر
غائب است امّا بَرِ اهل يقين *** اَخْضَرِ حُضّار شد آن مَهْ جَبين
  
اى خدا! نورى بده چون نار طور *** آن چه در باطن بُوَد آرَد ظهور
يا كه ظاهر را نمايد كَالْعَدَم *** اِنْدكاكِ كوه انيّت به دَم
گر بدادى اى خدا! محفوظ دار *** از سقوط و از معاصى بركنار
تا نگويندم كه آقايت تو را *** طرد كرده، نيستى اهل شِفاء
يا عتيقى مانده اى از كار دور *** يا رسيدى نارسى بر كوه طور
از سرور بى خودى واقف شدى *** دائماً مُسْتَغْفِرى از با خودى
قُرب او پروانه ها را سوخت پَر *** اى مُحاطَ الرَّبّ! چرا اين بال و پَر؟
چون ندارى علم، محرومى از آن *** چون نكردى ذوق، معذورت بخوان
هر كه را اُنس عبادت داده اند *** قاب قَوْسَيْنِ سعادت داده اند
طفل گويد: لَعْبِ اوّل خوش تر است *** اى رجل! تقليدِ اَكْمَل خوش تر است
  
گر نمازت شد عروج مستقِرّ *** باش دائم در عروج مستمِرّ
ذكر شد معراجْ آورْ در صَلوة *** ذاكر آمد چون مُصلّى از صفات
گر نمازت حاجتت در دست داد *** از كليد فتح خود غفلت مباد
بين كه تكرارش به «بى يَنْطِق» رسيد *** نُطق حقّ در سمعِ قارى شد پديد
چون زبانش بُد درخت نور حقّ *** فهم كن تأويل، ار خواندى ورق
در مُسَبَّب با سبب در اين كتاب *** نيست نقص از عقل و شرع اى مستطاب
  
گر تو را باب لِقائش باز شد *** «يُبْصِرُ ويَسْمَعُ بِهِ» آغاز شد
در نمازت خويش را بيرون نما *** اجنبى را رَه مده در اين سرا
تا بفهمى معنى «لاحَوْل» را *** كَالْعَدَم بينى تو صاحبْ قول را
از تجلّى غير لفظ آشكار *** آشكارا گر بديدى تاجدار
صاحب غيب و شهود مِلْك و مُلْك *** از تجلّى برده اِنيّت به هُلْك
اين تناقض نيست واحد در كثير *** لايَكُونُ فيهِ جَبرٌ لِلْكَسير
او دخولش با خروجش بى شبيه *** هم محيط و هم احاطه، اى نبيه!
نيست عزلت اين جدايى در صفت *** فهم آن جز رؤيت دل شد عَنَت
اين بياناتى كه وَحْيَش نبود *** مصدرش بالواسطه چون لب گشود
  
نور خود پيدا شود، أَيْنَ النُّجومُ؟ *** جز به حكم عقل، اى صاحب علوم!
شب چه شد پُر شد نجوم آسمان *** شمس، معقول است، نى محسوسمان
آن كه را چشمِ بصيرت باز شد *** كَالْعَدَم شد ماسِوى گر ساز شد
يا نبيند، يا ببيند كَالْعَدَم *** چون خيالاتِ تكاثُر دمبدم
  

عشق آن باشد كه در آب فرات *** تشنه تر بينى تو نورِ كاينات(1)
عشق آن باشد كه در ميدان جنگ *** خود برهنه سازد از هر لُبْس و رنگ(2)
عشق آن باشد كه مى بُرّيد دست *** ديد چون يوسف(عليه السلام) ز خودبينى بِرَسْت
عشق آن باشد كه چون تيرى كَشَند *** بى خبر باشند غرقِ مَهْوَشَند
عشق آن باشد كه از تكرارِ ذكر *** بشنود مذكور ذاكر شد به سِفْر
آن كه در هر حال، برهانش بديد *** غيرِ او نزدش سِيَهْ بُد يا سفيد
زشت و زيبا در قِبالش بى جلال *** لايُقاسُ، ور بود يوسفْ جمال
مُتّكى بر نور او، مسرور شد *** آمِن از نزديك و از هر دور شد
  
هر كه از نور خدا آگاه شد *** نزد او دنيا، چو قعرِ چاه شد
شب در اُخرى، روز در دنياست او *** روزِ شبْ داران چو شب اُخرى است او
در ترهّب انعزال اندر مكان *** در تهجّد قسمت آمد در زمان
شب، بساطِ خلوت عشّاقِ اوست *** روز، مشىِ خاصّ بر مشتاق اوست
  
اى پدر! رو برنگردان از خدا *** مى نباشد طاقتِ عكسش تو را
اين تنفُّس از تو گر قطع آمدى *** هم تو لاشيئى فقيرى بائِدى
مُسْتَمِدّى آنْ به آنْ از فيضِ ربّ *** هست اِعْراضش به آنى زو عَجَب
بلكه هر آنْ گر به اقبالت فزود *** آنِ سابق فَرْش و لاحق، عَرْش بود
اين تو و اين گوى و چوگان، اين حساب *** فى حِسابِ النَّفْسِ قَدْ تَمَّ الْكِتاب
خود مُحاسِب، خود مُحاسَب، خود جَزاء *** توبه از اَسْوآء و شكرِ هر عطاء
همّتى بالا و عزمى لايَزُول *** صادقانه سَلْ رَقيبَكَ ما تَقُول
ز آن ملائك در فرح از حالِ تو *** هم شياطين يأس از اَفعالِ تو
شب نشينانِ زمين را زن صدا *** اهل لذّت از اَلَذّ گشتى جدا
راست يا نِهْ، شد به يك شب امتحان *** حال همچون مُسْتَحيل، آسان بدان
  
دل حريم ربّ، مده دستِ كسان *** ناكسان را است اندر دل مكان
خانه را ويران كند تا آن حدود *** نيست آبادى اميد از آن به زود
حفظِ دل از غير حقّ چون واقف است *** گر نكردى، گُرگ، دل را صاحب است
شو مُهيّاىِ پذيرايى، كه نيست *** چاره جز تسليمِ گرگ آن جاكه زيست
جز تَحَصُّن بر فناء فى الله و ذكر *** راه ديگر نيست نزد اهل فكر
راه استغراق، ذكر است اى پدر! *** شوق محبوب و مخافت از غِيَر
  
ذكر، فَتْحُ العين باشد بر لقاء *** گو به بينا: باز كن چشم و بيا
گر تواند كه نبيند چشمِ باز *** مى شود دور از لقاء ذكر و نماز
در مراتب، ذكر و لُقْيا متّحد *** خوب دقّت كن، چه باشى مجتهد
هم چنين معلول توليدى، جدا *** از سبب هرگز نباشد بى مِراء
اى مراقِب! چشم دل هرگز مبند *** گر نديدى نورِ حقّ، بر من بخند
از ادامه از تكرّر هم چنين *** حاصل آيد قوّه ى حقُّ اليقين
از خدا خواهيم در مقصد طريق *** با يقين باشيم، عقل و دين رفيق
حكم و موضوع و پياده كُبْرَيات *** انطباق عام بر هر صُغْرَيات
آن چه مذكور است اين جا از سبب *** يا مُسَبَّب از يقين شد مُنْتَخَب
از يقينىّ از دليل و ارتكاز *** با تميّز هر حقيقت از مجاز
گر نبودى غير قرآن و سُنَن *** با سراج عقل بس در ماحَصَل
بين كه در الهامِ ناگه، كس كجاست *** با دلِ مُسْتَوْحِشين، آنِس كجاست
اصل اثبات خدا، نورِ هُدى است *** رهنمايى ز انبياء و اوصياء است
از يقين كى دور شد انسانِ پاك *** از جحودِ اشقياء ما را چه باك
  
هر كه از قرآن و عترت دور شد *** از حُظُوظ آدمى مهجور شد
گر تو را تمثيل باشد رهنما *** عترت و اعداء مثالش را گشا
جمع عترت بر مثالِ انبياء *** ديگران فرعون و جمعِ اشقياء
خود بده انصاف در اين فِرْقَتَيْن *** قلب سالم چه بگيرد؟ بَيْن بَيْن
يا بگو: فرعونِيَم همكار او *** يا بگو با مُوسِيَم(عليه السلام) هم يار او
يا بكن كارى كه فرعونش فزود *** يا بكن كارى كه موسى(عليه السلام) مى نمود
قصد با عزم و اراده اعتقاد *** قابل عفو است فِعْلش كم زياد
دوستى با نوريان، جذبى به نور *** دوستى با ناريان، وَيْل و ثُبُور
با مُعاوى گر شدى چون اَمْس غَدْ *** با علىّ(عليه السلام) اندر بهشتى بى مَرَدّ
اين هم آمد اختصاصِ اهل حقّ *** دفتر ايمان به ما داد اين ورق
  
هر كه از نور خدا آگاه شد *** نزد او دنيا، چو قعرِ چاه شد
  
مُرغ گر غافل نشد، كى صيد شد *** دستِ صيّادِ نگهبان، قيد شد