خدا رحمت كند حاج اشرفى را كه خوب موارد احتياط را مى  دانست!
 مردمى كه در اطراف حاج اشرفى⁽¹⁾ بودند، مثل اين كه اطراف رسول اللّه ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ بودند.

شهرهاى ايران از علما نورباران بودند، ولى چون قدردان آنها نبوديم، اين طور لا إِلى بَدَلٍ⁽بدون جاى  گزين.⁾ از ما گرفته شدند.
 گويا ما غنى بوديم و خود را نيازمند و محتاج به آنان نمى ديديم! آرى، آخرين ملجأ و منجى⁽²⁾ كه بايد به آن تمسّك كنيم از ما گرفته شد.
 خداوند سبحان مى  فرمايد:

 «أَنَّا نَأْتِى الاْءَرْضَ نَنقُصُهَا مِنْ أَطْرَافِهَا» ما رو به زمين آورده و از گوشه  هاى آن [عالمان ربّانى] مى كاهيم. ⁽³⁾

 

1.عالم بزرگ، محمّد بن محمّد مهدى حاج اشرفى مازندرانى (؟ ـ 1315) ـ رحمه  اللّه  ـ صاحب اسرار الشهادة و شعائر الاسلام.

2.ملجأ: پناهگاه؛ مُنجى: نجات دهنده؛ و يا مَنجى: جايگاه نجات.

3.سوره ى رعد، آيه ى 41؛ سوره ى انبيا، آيه ى 44. براى اطّلاع از تفسير « اطرافها » در آيه ى شريفه به علماى ربّانى، ر، ك: اصول كافى، ج 1، ص 38؛ من لا يحضره الفقيه، ج 1، ص 186؛ بحار الانوار، ج 46، ص 107؛ ج 67، ص 337.