از اين خونريزى  هايى كه پيش از ظهور حضرت حجّت ـ عليه  السّلام ـ واقع مى  شود، معلوم مى  گردد كه ظهور آن حضرت مانع از خونريزى است، چون همه طَوْعا يا كَرْها⁽خواسته و يا ناخواسته.⁾ تابع آن حضرت خواهند شد.
 و نيز معلوم مى شود كه آن قدر بايد ظلم و خونريزى صورت بگيرد كه براى همه روشن گردد كه « مُلِئَتْ ظُلْما وَ جَوْرا »؛⁽¹⁾ (زمين از جور و ستم پر شد.) و همه  ى اهل زمين در هر كجا كه باشند احساس كنند سايه  ى ظلم و جور بر سر آن هاست و همه  ى جهانيان حتّى كفّار، در فشار ظلم و ستم به سر ببرند و به انتظار نجات و ظهور فرج و مصلح باشند.
ائمّه  ى ما ـ عليهم  السّلام ـ در روايات به ما خبر داده  اند كه:

« خيلى از اهل ايمان و عقيده در اثر ابتلائات بر مى  گردند. »⁽« لاِءَنَّهُ يَقُوُم بَعْدَ... ارْتِدادِ أَكْثَرِ الْقائِلِينَ بِإِمامَتِهِ. »؛ (زيرا او بعد از... بازگشت بيشتر معتقدان به امامتش قيام مى  كند.) ⁽²⁾
خدا كند ايمان ما تا آن وقت باقى بماند، و گرنه اگر ظهور هم نزديك باشد ولى ايمان ما زايل شده باشد، ديگر ما را چه باظهور آن حضرت و حضرت را چه با ما؟!
براى مؤمنين تثبيت در دين و ايمان و ثبات قدم تا ظهور آن حضرت، از ظهور آن حضرت مهم  تر است.

 

1. بحار الانوار، ج 3، ص 80؛ ج 36، ص 358؛ طرائف، ج 1، ص 177.

2. بحار الانوار، ج 51، ص 30، 157؛ ج 52، ص 23؛ اعلام الورى، ص 436، 439؛ الخرائج، ج 3، ص 1171؛ الصراط المستقيم، ج 2، ص 230، 231؛ كشف الغمّة، ج 2، ص 526؛ كفاية الاثر، ص 283؛ كمال الدين، ج 2، ص 378، 384، منتخب الانوار، ص 39.