از اعظم حجّت هاى شيعه كه مايه ى چشم روشنى آنهاست، اقرار ظلم ظالمين به اميرالمؤمنين ـ عليه السّلام ـ و اهل بيت آن حضرت ـ عليهم السّلام ـ است.
 از جمله معاويه به يزيد مى گويد:
«بُنَىَّ، أَلْحَقُّ لَهُمْ، أَخَذْناهُ مِنْهُمْ أَفَلا نُرْدِفُهُمْ دآبَّةً أَخَذْناها مِنْهُمْ؟!» فرزندم، حقّ براى آنها [خاندان پيامبر] است و ما [به زور] از آنها گرفته ايم، آيا آنان را در پشت خود بر چارپايانى كه از آنها گرفته ايم سوار نكنيم؟!
هم چنين زمانى يزيد از ابن زياد خواست كه كعبه را غزو(منهدم كردن، در هم كوبيدن. ) كند، ابن زياد به يزيد نوشت :
«لَنْ تَجْمَعَهُما لِفاسِقٍ: قَتْلَ بْنَ رَسُولِ اللّه‏ِ ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ وَ غَزْوَ الْكَعْبَةِ!» هرگز نمى توانى يك فاسق را وادار كنى كه اين دو كار را انجام دهد:
 كشتن [امام حسين] پسر رسول خدا ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ و درهم كوبيدن كعبه!

همان ابن زياد كه در كوفه خطاب به اهل بيت مى گفت: «أَلْحَمْدُ للّه‏ِ الَّذِى فَضَحَكُمْ و أَكْذَبَ أَحْدُوثَتَكُمْ.» سپاس خدا را كه شما را رسوا، و دروغتان را آشكار ساخت.(1)

1.  بحارالانوار، ج 45، ص 115؛ لهوف، ص 160.