بسيارى از بزرگان شب‏هاى ماه رمضان را بيدار مى ‏ماندند و نمى ‏خوابيدند، هر چند نزد ما تقريبا واضح است كه شب بيست و سوّم ماه رمضان، شب قدر است.
 ولى اوّل ماه بايد قدرى دقّت شود كه اوّل ماه دقيقا تشخيص داده شود.
 مرحوم آقاى طباطبايى(علاّمه سيّد محمّد حسين طباطبايى ـ رحمه ‏اللّه‏) هم همين طور بود و شب‏هاى ماه رمضان بيدار بود و مى ‏فرمود:
 يك وقت در روز اين قدر خوابيده بوديم، كار به اين جا رسيد كه وقتى بيدار شديم، با استعجال وضويى براى ظهر و عصر گرفتيم و ظهرَيْن ( نماز ظهر و عصر.) را با وضو در آخر وقتش اداءً خوانديم!
در كربلا هم بوده ‏اند كسانى كه شب‏هاى رمضان نمى ‏خوابيدند، حتى از بعضى ‏ها نقل مى ‏كردند كه قعده (جلسه‏ ى گفت و گو و شب نشينى.) مى‏ گرفتند و صحبت مى ‏كردند تا خوابشان نبرد.