يكى از مفاخر شيعه اين است كه «بِسْمِ اللّه‏ِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمْ» را در نمازهاى يوميّه (چه جهريه و چه اخفاتيّه) (جهريه يعنى نمازهاى صبح، مغرب و عشا؛ اخفاتيّه يعنى نمازهاى ظهر و عصر. ) به جهر مى خوانند .

 به خلاف عامّه كه آن را در جهريه هم اخفاتا مى خوانند يا اصلاً نمى خوانند ، با اين كه در روايت آمده است:
 اگر كسى «بِسْمِ اللّه‏ِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمْ» را جَهْرا نگويد، شيطان سوارش مى شود.(1) و نيز وارد است كه: «بِسْمِ اللّه‏ِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمْ أَعْظَمُ آيَةٍ فى كِتابِ اللّه.» بسم اللّه الرحمن الرحيم بزرگترين آيه ى قرآن است.(2)

هم چنين در صحيح بخارى از عايشه نقل مى كند كه: «ما كُنّا نَعْرِفُ السُّورَةَ إِلاّ بِنُزُولِ بِسْمِ اللّه‏ِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمْ.» ما سوره ها را جز با نزول بسم اللّه الرّحمن الرّحيم نمى شناختيم(3) .

 شيخ طوسى ـ رحمه اللّه ـ هم اين مطلب را از ابوحنيفه نقل كرده ـ ولى بنده نديده ام ـ كه مى گفت: «خالَفْتُ جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّد إِلاّ فِى تَغْمِيضِ الْعَيْنِ.»؛ (در همه جا با جعفر بن محمّد ـ عليه السّلام ـ مخالفت نمودم، مگر در بستن چشم). در حال سجده كه نفهميدم آيا هر دو را باز مى گذارد و يا مى بندد، لذا دستور و فتوى دادم يكى را غمض (ببندند ) و ديگرى را باز بگذارند!

1. ر.ك: مستدرك الوسائل، ج 4، ص 165؛ بحارالانوار، ج 82، ص 20؛ ج 89، ص 236.

2. ر.ك: مستدرك الوسائل، ج 4، ص 166؛ بحارالانوار، ج 82، ص 21؛ تفسير عيّاشى، ج 1، ص 21.

3. مشابه: تفسير قربطى، ج 1،ص 94 ، به نقل از بعضى از صحابه.