نبايد مغرور شويم. تا نزديكى هاى وفات و تا زمانى كه شيطان زنده است، انسان در مخاطره است! به خدا پناه مى بريم.
«إِلهِى! لاتَكِلْنِى إِلى نَفْسِى طَرْفَةَ عَيْنٍ أَبَدا.» معبودا! هيچ گاه، به اندازه ى چشم بر هم زدنى، مرا به خود وامگذار.(1)
اگر انسان طرفةُ العينى به خود واگذار شود، از خدا جدا خواهد شد، و شيطان كار خود را كرده و انسان را فريب خواهد داد. نظير كودكى كه از پدر و مادر خود جدا شود.

در مشهد يك دقيقه مادر از طفل جدا شده بود، بچه را برداشته بودند و به جاى او چيز ديگر گذاشته بودند.

اگر انسان طرفة العينى از مبدأ منقطع شود، شيطان او را به خود جلب مى كند. به خدا پناه مى بريم از اين كه فريب بخوريم و ندانيم كه آب خورده ايم يا زهر، زيرا كسى كه مى خواهد انسان را فريب دهد، اول آب مى دهد، بعد حلوا مى دهد، بعد چيز ديگر، و خودش هم مقدارى مى خورد و در دهان مى گذارد به طورى كه وانمود مى كند، مابقى مسموم نيست و بدين ترتيب هيچ منشأ شكّى باقى نمى گذارد.

1. اقبال الاعمال، ج 1، ص 275، 306، 339 و...