اساس عبوديت و بندگى حُبّ است. خداوند مى فرمايد: «يُحِبُّهُمْ و َيُحِبُّونَهُوآ» خداوند آنان را دوست دارد و آنان خدا را دوست دارند(1) و نيز مى فرمايد:«وَ الَّذِينَ ءَامَنُوآاْ أَشَدُّ حُبًّا لِلّه» و كسانى كه ايمان آورده اند بيشترين محبت را به خدا دارند.(2)
هم چنين مى فرمايد: «إِن كُنتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِى يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ» اگر خدا را دوست داريد از من پيروى كنيد تا خدا شما را دوست داشته باشد.(3)
با اين حال، عده اى از عامّه منكر حب بنده و خدا هستند، و حب بنده به خدا را اطاعت از اوامر او، و حبّ خدا به بنده را جزاى اعمال و ثواب مى دانند.
در روايات آمده است: «إِنَّ مِنْ أَحَبِّ عِبادِاللّه‏ِ إِلَيْهِ عَبْدا أَعانَهُ اللّه‏ُ عَلى نَفْسِهِ فَاسْتَشْعَرَ الْحُزْنَ وَ تَجَلْبَبَ الْخَوْفَ.» يكى از محبوبترين بندگان در نزد خدا، كسى است كه خدا او را عليه نفسش يارى نموده و اندوه را لباس زيرين و بيم را لباس روى خود قرار داده است.(4)

1. .سوره ى مائده، آيه ى 54.

2.سوره ى بقره، آيه ى 165.

3. سوره ى آل عمران، آيه ى 31.

4. نهج البلاغه، خطبه ى 87؛ بحارالانوار، ج 2، ص 56؛ غررالحكم، ص 191.