خيلى عجيب است كه انسان از كسى كه عالم به مسايل است سؤال نكند، بلكه برود و از بازارى ها و كسانى كه آشنا به مسايل نيستند سؤال كند، زيرا معلوم است كه نمى فهمند و مختلف جواب مى دهند.
 قضيّه ى عامّه هم كه از اهل بيت ـ عليهم السّلام ـ دست برداشتند و از ديگران تبعيّت كردند، چنين است، از ائمه ـ عليهم السّلام ـ كه مى گفتند ما همه چيز را مى دانيم و وارث علم پيغمبر ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ هستيم، سؤال نمى كردند، و مى رفتند از كسانى سؤال مى كردند كه اعتراف داشتند نسبت به مسايل دينى خود نادانيم و از حضرت رسول ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ جز مسايل و احاديث معدود و محدودى نداريم، لذا ابوحنيفه با حال تعجب، و يا انكار و اعتراض به امام صادق ـ عليه السّلام ـ عرض مى كند:

 «أَنْتَ لا تَقُولُ شَيْئا إِلاّ بِرِوايَة ٍ؟! » آيا تو هر چيز را با استناد به روايت مى گويى؟! از منابع (1) به صراحت برمى آيد كه اين سخن را ابوحنيفه به «حريز بن عبداللّه سجستانى» يكى از روايان از امام صادق ـ عليه السّلام ـ گفته است.
و حضرت مى فرمايد: «نَعَمْ»؛ (بله)
به عكس خودش، كه هر چه مى گفت، با قياسات و استحسانات بود. باز سؤال نمى كند كه از چه و چه جور؟! البته معلوم است كه سخن آن حضرت ـ عليه السّلام ـ را به چه محملى حمل مى كرده است، چنان كه ديگر علماى عامّه مانند مسلم در كتاب خود (صحيح مسلم) تصريح مى كند و مى گويد: چرا اين همه روايات منقول از امام باقر ـ عليه السّلام ـ را هيچ كدام از شيوخ روايت و ناقلين احاديث ذكر نكردهاند؟! ابوحنيفه هم شاگرد همانها است.

1. ر.ك: وسائل الشيعة، ج 27، ص 147، بحارالانوار، ج 47، ص 409؛ اختصاص، ص 206؛ رجال كشّى، ص 384.