آيا اكنون( زمان جنگ عراق عليه ايران.) كه يك مشت شيعه ـ كه در ميان آنها علما و زنان و كودكان بى گناه كه نه مَقرّى دارند و نه مفرّى( مَقَرّ: قرارگاه؛ مَفَرّ: جاى گريز.) ـ گرفتارند، ما نبايد با چشم گريان و دل شكسته از خدا بخواهيم كه بلا را رفع كند؟! آيا درست است كه ما راحت بنشينيم و نظارهگر باشيم و برادران و خواهران ايمانى ما در دست ظالمان گرفتار باشند؟! اگر ما امروز به آنها رحم، و براى نجات آنها دعا نكرديم و فردا مثل اين بلاها بر ما نازل شد، ديگران هم بر ما رحم و دعا نمى كنند. آيا مى شود رييس و مولاى ما حضرت ولى عصر ـ عجّل اللّه تعالى فرجه الشّريف ـ محزون باشد، و ما خوشحال باشيم؟! او در اثر ابتلاى دوستان، گريان باشد و ما خندان و خوشحال باشيم، و در عين حال خود را تابع آن حضرت بدانيم؟!