سؤال: آيا لذّات حلال كه موافق طبع و ميل انسان است، مى شود خدايى باشد؟
جواب: لذّت حلال كه باعث ترك حرام و لذّت آن مى شود، خدايى است و هر چه حرام لذّتش بيشتر، ترك آن خدايى تر، و اين به خاطر ترك ضدّ آن است: اين سخن با اين گفتار كه فرموده اند: «لذّت در ترك لذت است.» تناقض دارد. ما از عهده ى نفس سركش و هواهاى نفسانى برنمى آييم! آقايى به ديگرى فرمود: جواب امام زمان ـ عجّل اللّه تعالى فرجه الشّريف ـ را چه مى دهى كه در پشتبام به نامحرم نگاه مى كنى؟ در هر حال، عدّه اى لذّت را در خلوت با خدا و انس مناجات با او و تهجّد مى دانند و برخى لذّت را در عشرت و همنشينى با اهل غفلت و بطالت و معصيت. يكى با خاموشى و سكوت و بىسر و صدايى را مى طلبد و ديگرى مجلس عيش و طرب همراه با سر و صدا و ساز و آواز را.