شخصى مى گفت: شما علما و مراجع در جوانى تارك دنيا هستيد ولى در  اواخر عمر كه به رياست مى رسيد آن را فراموش مى كنيد، اما ما كارمندان ادارات و مردم عادى اوايل عمر و دوران جوانى را به لذايذ و شهوترانى مى پردازيم، ولى در اواخر عمر پس از بر كنار شدن از كار و بازنشستگى، به عبادت و توبه و زهد مشغول مى شويم! 
زهد با داشتن دنيا منافات ندارد، بلكه: «أَلزُّهْدُ أَنْ تَمْلِكَ نَفْسَكَ، لا أَنْ تَمْلِكَكَ نَفْسُكَ.» زهد آن است كه مالك نفس خويش باشى، نه اين كه نفس تو مالك تو گردد.
ميزان در زهد، دنيا داشتن يا نداشتن نيست، بلكه ميزان دل بستن يا نبستن به دنيا است.