هر كس مى خواهد دعايش مستجاب شود، براى نجات مؤمنين و مؤمنات دعا كند تا دعاى مَلَك كه مورد استجابت است، يقينا مشمول حال او شود. يكى از مشايخ ما نقل مى كردند كه يكى از مراجع معروف مرحوم ميرزا (كه بنده نمى دانم كدام يك از ميرزاها بوده است.)(1) در بالا سر حضرت سيّدالشهدا ـ عليه السّلام ـ ديد كه شخصى مى گويد: «أَللّهُمَّ ارْحَمْنِى وَ اغْفِرْلِى.» خدايا، بر من رحم آر و مرا بيامرز.
چون ميرزا ديد كه او اين گونه براى خود دعا مى كند، گفت: «نى نى نى، لى لى لى» كنايه از اين كه چرا تنها براى خودت دعا مى كنى.
البته اگر انسان «إِغْفِرْلِى وَ ارْحَمْنِى» بگويد و الغاى خصوصيّت كند و قصدش دعا از طرف همه ى مؤمنان، و يا دعا براى همه ى مؤمنين باشد، يعنى: «إِرْحَمْنِى بِما أَنِّى مُؤْمِنٌ.»؛ (به من از آن جهت كه مؤمن هستم، رحم نما) و «إِرْحَمْ كُلَّ مُؤْمِنٍ.»؛ (به تمام مؤمنان رحم آر)، تقريبا دعا كننده بين مأثور كه لفظ دعا به نحو انفراد و ضمير مفرد (نى، لى) ذكر شده و بين مقصود كه همه ى مؤمنين و مؤمنات و نجات همه ى آن ها است (كه رجحانش معلوم است) جمع كرده است، و با اين قصد، ديگر ايرادى هم بر او وارد نيست.

1. مرحوم ميرزاى بزرگ، يعنى محمّد حسن شيرازى، و يا ميرزا محمّد حسين نايينى و يا ميرزا محمد تقى شيرازى ـ رحمهم اللّه  ـ .