حضرت معصومه ـ عليهاالسّلام ـ از قبيل امام زاده هاى مطلق نيست كه هنگام زيارت او زيارت نامه ى مطلق امام زاده ها خوانده شود، بلكه زيارت مخصوص به خود دارد؛ زيرا در روايت است :
«مَنْ زارَها وَجَبَتْ لَهُ الْجَنَّةُ.»(1) هر كس او را زيارت كند، بهشت بر او واجب مى گردد. خيلى كلمه ى بزرگى است!
نقل شده كه روزى حضرت امام موسى كاظم ـ عليه السّلام ـ در مدينه، در خانه تشريف نداشتند، شخصى آمد كه سؤالى از آن حضرت بنمايد، حضرت معصومه ـ عليهاالسّلام ـ كه در سنّ كودكى بودند و در خانه تشريف داشتند، مى فرمايند: آن حضرت تشريف ندارند، چه كار داريد؟

آن شخص عرض كرد: مسأله اى دارم، مى فرمايد، بنويس، مى نويسد، ايشان پاسخ آن را مى دهد، بعد كه حضرت امام كاظم ـ عليه السّلام ـ به خانه بر مى گردد، مادرش جريان را به آن حضرت عرض مى كند، حضرت مى فرمايد: «بِأَبِى هِىَ وَ أُمِّى، حَكَمَتْ بِما حَكَمَ اللّه !» پدر و مادرم به فدايش، به آن چه خداوند حكم فرموده، حكم نموده است.
اين ها افراد عادى نبوده اند، خدا مى داند اين خاندان چه شخصيّت هايى بوده اند، اين همه كرامات براى ايشان ذكر كرده اند، پس چه مى گويند كسانى كه اين مطالب را درباره ى خود حضرت رسول ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ هم خرافات مى دانند! يا آن كس كه ـ نعوذباللّه  ـ مى گويد: «عَصاىَ خَيْرٌ مِنْ مُحَمَّدٍ!» عصاى من بهتر از محمّد ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ است. و يا آن پاسبانى كه كنار ضريح حضرت رسول ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ ايستاده و مى گويد: به جاى ضريح، دست مرا ببوس!

1. بحارالانوار، ج 48، ص 317؛ ج 99، ص 267.