زمانى كه آقا سيّد جمال الدين گلپايگانى ـ قدّس سره ـ به نجف آمده بود، ثروتى نداشت و اهل آن هم نبود كه به خانه ى آقايان مراجع و اين جا و آن جا برود، لذا روزى صبح زود با حال گرسنگى از خانه بيرون مى آيد و مقدارى اسفناج يا چيز ديگر از درِ دكّان سبزى فروشى برمى دارد و به منزل مى برد و مى خورد و در اثر آن اسهال مى گيرد و سخت مريض مى شود! 
آرى، علماى ما اين چنين با شرايط سخت عمر خود را، در راه درس و بحث و تحصيل فدا مى كردند، همين آقا سيّد جمال گلپايگانى ـ قدّس سره ـ كه در خانه ى خود نماز جماعت داشته است، روزى بعد از نماز رو كرد به مأمومين و فرمود: الآن آقا سيّد محمّد حجت(1) ـ قدّس سره ـ به رحمت خدا رفت!

بگذاريد تا ما از علماى خود قدردانى نكنيم، شايد از اروپا و آمريكا ما را به تشيّع دعوت نمايند و بگويند كه قدردان مذهب و علماى خود باشيد!
  سيّد بحرالعلوم ـ رحمه اللّه  ـ بعد از فوت وحيد بهبهانى ـ رحمه اللّه  ـ مناصب را تعيين كرد: مرحوم شيخ جعفر كبير كاشف الغطا ـ رحمه اللّه  ـ را براى منصب اِفتا و فتوى دادن، و مرحوم شيخ حسين كاشف الغطا ـ رحمه اللّه  ـ را براى اقامه ى نماز جماعت گمارد، سپس فرمود: من هم براى درس و تدريس.
زمانى سيّد بحرالعلوم ـ رحمه اللّه  ـ درس را تعطيل نمود، علّت آن را پرسيدند، فرمود: ديشب وقت نماز شب از محلّه ى طلاّب گذشتم، ديدم خواب هستند!
گويا در روايت آمده است: هر كس نماز شب بخواند و بگويد در روز گرسنه ام، تكذيبش كنيد!(2)
خدا مى داند علماى سَلَف چه قدر مطالب ـ از جمله وسيله ى تحصيل روزى حلال ـ را به ما تعليم كرده اند.

1. آيت اللّه  العظمى آقاى سيّد محمد حجت از مراجع قم و مؤسس مدرسه ى مباركه ى حجّتيه در قم.
2. ر.ك: من لايحضره الفقيه، ج 1، ص 474؛ وسائل الشيعة، ج 8، ص 158؛ بحارالانوار، ج 84، ص 154؛ محاسن، ج 1، ص 53.