با اين كه مذهبِ تشيّعِ صحيح در قرآن موجود است، به خاطر اعمال ما، نزد برخى كَالْعَدَم است و از آن بى بهره اند. نقل شده كه در بازارهاى خارج، خيلى از اجناسى كه در ايران وجود دارد و توليد مى شود، به نام تركيه صادر مى شود، نه ايران. و علّت آن اين است كه اجناس ايرانى را نمى گيرند و نمى خرند و مى گويند: كالاهاى ايرانى روى آن خوب چيده است و زير آن خراب است، و ايرانى ها در معامله فريب كارند!
بله، اگر عمل ما با خود مسلمانان، و يا با ديگران موافق قرآن نباشد، وضع اين گونه مى شود. ميوه هاى خوب و درجه يك را در بالاى سبد مى چينيم و در پايين و ته سبد ميوه هاى درجه دو و يا سه را مى گذاريم كه واقعا فريب دهنده است. در عمل به اسلام و قرآن هم اگر اين طور بكنيم، آيا خود اين كارها مخذول كردن قرآن نيست؟!

اگر جنس مخلوط بود، بايد همه را به عنوان درجه ى يك و خوب عرضه نكنند، بلكه متذكّر شوند كه جنس مخلوط از خوب و بد و درهم است و بايد به قيمت مخلوط بفروشند، نه به قيمت جنس اعلى و درجه ى يك.
با هر كس بخواهيم دوستى مى كنيم حتّى اگر مخالف دستور قرآن باشد، و با عدّه اى دشمنى مى كنيم حتّى اگر اين دشمنى بر خلاف قرآن باشد! آيا اين درست است؟! آيا اين عمل مطابق قرآن است؟! اهل بيت ـ عليهم السّلام ـ فرموده اند: دوست ما كسى است كه با خدا و دوستان خدا و دوستان ما دوست باشد و با دشمنان ما و دشمنان خدا دشمن باشد. متديّن و مؤمن كسى است كه ببيند دوستانش دوستان خدايند و يا دشمن خدا!