رجالى از علما را ديده ايم كه داراى ايمان راسخ و كمالات و درجات والا بودند، و صبر و استقامت و ثبات قدم در ايمان داشتند! به گونه اى كه علوّ مقام آنان، به هيچ وجه با ما قابل قياس نيست، و اگر براى نسل جديد نقل شود، باور نمى كنند. واقعا درجات و كمالات و مقامات آن ها گفتنى نيست، و انسان از گفتن آن ها خجالت مى كشد!
آيا بلاهاى دنيوى و مادى بر سر آن ها نمى آمده؟ چرا؟! ولى تأثيرش در آن ها ضعيف، و در ما قوىّ است!

زيرا ما توجه به خدا و آخرت را خراب كرده ايم، و مصداقِ «وَ مَنْ أَعْرَضَ عَن ذِكْرِى...»(1)؛ (و هر كس از ياد من رو گرداند...) شده ايم؛ و آبادى زندگى دنيوى را خواستاريم، كه جز رنج و تعب در دنيا و محروميت از درجات و مقامات و كمالات چيز ديگرى عايدمان نمى شود، چنان كه خداوند مى فرمايد:
 «وَ مَنْ أَعْرَضَ عَن ذِكْرِى فَإِنَّ لَهُو مَعِيشَةً ضَنكًا»(2)
هر كس از ياد من روگرداند، قطعا براى او زندگانى سختى خواهد بود.
اگر از پنجاه تومان دارايى ما يك تومان كَم يا گُم شود، غصّه مى خوريم و از آن چه گذشته يا از دست رفته ناراحت مى شويم!
تفاوت ما و آن ها بسيار زياد است. و عجيب است كه اين مسأله در مدت كم و كوتاه اتفاق افتاده است، گويا طَفره [جهش] شده است! پس معلوم مى شود طَفره جايز است و حال اين كه محال است! مقامات و كرامات آن ها حكايت از كرامت انبياء و اولياء ـ عليهم السّلام ـ مى كرد!

1. سوره ى طه، آيه ى 124.
2. همان.