بلاهايى كه بر ما وارد مى شود، تمام رحمت است، حدّاقلّ باعث تكفير گناهان مى شود.
يكى از بزرگان كه به حبس بول مبتلا بود، بنا داشت حتّى آه نگويد. و در برابر اين بلا و قضاى الهى تسليم محض و صابر، بلكه راضى و خشنود باشد و لذا فقط وقتى خيلى تحت فشار قرار مى گرفت، پهلو به پهلو مى شد و مقدارى روى خود را به طرف ديگر برمى گرداند و مى فرمود: لا إِلهَ إِلاَّ اللّه .
گويا حبس بول بعد از سن پنجاه سالگى بيشتر در انسان ظهور پيدا مى كند.