زمانى كه ما در نجف اشرف در مدرسه ى سيّد(1) ـ رحمه اللّه  ـ بوديم، حجره ى آقاى شيخ محمّد رضا مظفر ـ رحمه اللّه  ـ روبروى حجره ى ما قرار داشت و شب ها چراغ نفتى ما و ايشان روشن بود، ولى وقتى ما بعد از مطالعه و انجام كارهاى خود مى خواستيم بخوابيم، مى ديديم كه چراغ ايشان هم چنان روشن است، و از طرف صبح هم كه پيش از اذان و يا وقت اذان بيدار مى شديم، مى ديديم هنوز چراغ ايشان روشن است! وقت اذان ايشان از اطاق خود بيرون مى آمد و به بالاى بام مى رفت و به افق نگاه مى كرد، اگر فجر شده بود همان جا نماز صبح را مى خواند و همان جا مى خوابيد. در هر حال، بنده مثل ايشان پر كار نديده ام.
البته ايشان زمانى كه مُنْتَدَى النَّشْر(2) را افتتاح كرده بود چنين بود، و قبل از آن اين طور نبود، لذا بنده گمان مى كردم كه ايشان براى كلاس هاى درسى كرّاسه(3) مى نويسد، ولى بعد ديديم كتاب ها(4) و مطالب علمى مفصّل از ايشان در عالم اسلام به ظهور رسيد.

1. محمّد كاظم يزدى، صاحب عروة الوثقى.
2. مدرسه علمى دينى از دبستان تا دانشكده ى فقه.
3. جزوه.
4. نظير: المنطق ، اصول الفقه، السقيفة و...