آقايى درس اخلاق مى داد و جمعيّت زياد در درس او شركت مى كردند، بعد از مدّتى ترك كرد. پرسيديم: چرا؟ گفت: اثر نداشت، كار به جايى رسيده بود كه بايد به هر كدام جداگانه بگويم كه شما اين كار كردى و اين گناه را مرتكب شدى تا اثر بگذارد و از آن دست بكشند. هم چنين مى گفت: نه در گوينده اثر دارد، و نه در شنونده! حال ما چنين است كه واضحات از ما عمدا فوت شده است! جناب عبدالمطلّب در آخر گفت:
«أَنَا رَبُّ الاْءِبِلِ، إِنَّ لِلْبَيْتِ رَبّا سَيَمْنَعُهُ.»(1)
من صاحب شتران خود هستم، خانه ى خدا [كعبه] صاحبى دارد كه خود از آن حمايت مى كند.
ولى آخرين حرف او، اوّلين حرف ما است!

1. مستدرك الوسائل، ج 9، ص 342؛ بحارالانوار، ج 15، ص 145؛ مناقب ابن شهر آشوب، ج 1، ص 25.